The problem of PERSONAL identity among others may stem from the following question—what does be the person that you are, from one day to the next, necessarily consist of? The diachronic problem of PERSONAL identity raises question on the necessary and sufficient conditions for the identity of the person over time. The synchronic problem is grounded in the question of what features or traits characterize a given person at one time. To answer these questions, John Locke discarded the soul and the body as necessary and sufficient substances for PERSONAL identity over time. He accepted consciousness as the only criterion for PERSONAL identity; the only thing capable of remaining the same and preserving PERSONAL identity through change. Though Locke’s argument is somewhat clear and coherent but what remains vague and incoherent is embedded in the question—what exactly is consciousness? How and why should it be the basis or criterion for the determination of PERSONAL identity? Using the method of critical analysis, I argue that Locke’s choice of consciousness as the determinant of PERSONAL identity, though quite novel, is incoherent and vague. Secondly, Locke had already presumed and anticipated clearly though fallaciously the very thing he wishes to substantiate. I therefore conclude that Locke’s argument is just another way of trying to escape but inadvertently prolonging the difficulty of apparently articulating a distinction between the psychological approach and physiological approach to the problem of PERSONAL identity. However, in my submission, I propose the concept of the “other” as alternative approach— a sort of an extrinsic-intrinsic approach to the problem of PERSONAL identity.

فعالیت و حضور مؤثر در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی تابع قواعد و ویژگی های آن است. امروزه با انقلاب ارتباطات تغییر تغییر نقش مخاطب به کاربر یعنی حضور هر فرد برحسب توان در فضای مجازی برای تولید محتوا و عرضه آن به دیگران، بسیاری از معادلات گذشته در ارتباطات را تغییر داده است. هر کاربر برای حضور اثرگذارش باید عناصری که در این فرایند نقش دارند مدیریت نماید. لذا این پرسش وجود دارد: آیا ارزش و اعتبار همه افراد در این فضا یکسان است؟ آیا راه هایی برای تشخص سازی فردی(PERSONAL branding) و یا جمعی وجود دارد تا بتوان از آن ها استفاده کرد؟ افراد چگونه خود را به دیگران در شبکه های اجتماعی می نمایانند یا چگونه با تشخص سازی هویت خود را شکل داده و بروز می دهند؟ افراد چگونه هویت خود را می توانند بهبود بخشند؟ این گونه پرسش ها در رابطة میان هویت فرد و هویتی که ناشی از حضورش در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی است، امری طبیعی و قابل انتظار به نظر می رسد. این مقاله سعی دارد ضمن نشان دادن اهمیت هویت های واقعی فردی در شبکه های اجتماعی چگونگی برساخت هویت در فضای مجازی و ارتقاء آن را نیز با روشی توصیفی و تحلیلی بیان نماید. نتایج حاکی از اهمیت چندین عنصر از قبیل پروفایل، نوع مطلب یا پست، میزان اظهار علاقه، میزان تفسیر، تعداد دنبال کنندگان و. . در ساخت این هویت بسیار اثرگذار هستند.

مقدمه: هوش هیجانی و سبک های شخصی اتونومی و سوسیوتروپی از عوامل مهم در پیش بینی رضایت زناشویی زوجین می باشند. هدف این پژوهش تعیین قدرت پیش بینی سبک شخصی (اتونومی و سوسیوتروپی) و هوش هیجانی بر رضایت مندی زوجی است.مواد و روش ها: این پژوهش از نوع تحقیقات تحلیلی مقطعی می باشد که در آن از همبستگی چندگانه در بافت رگرسیون استفاده شده است. جامعه آماری پژوهش شامل تمام زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره زابل می باشد که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس 100 زوج از زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره انتخاب شده اند. داده ها با استفاده پرسش نامه رضایت زناشویی انریچ، پرسش نامه سبک های شخصی PSI-II رابینز و پرسش نامه هوش هیجانی بار-ان گردآوری شده اند. به منظور تحلیل داده ها نیز و بررسی نقش پیش بینی کنندگی هر کدام از متغیرها از روش تحلیل رگرسیون با روش گام به گام(Stepwise)  استفاده شده است.یافته های پژوهش: نتایج تحلیل رگرسیون نشان می دهد سبک های شخصی و هوش هیجانی زمانی که به تنهایی و یا به صورت توام برای پیش بینی استفاده می شوند نقش معنی داری در پیش بینی رضایت زناشویی مردان و زنان دارند.بحث و نتیجه گیری: با استفاده از هوش هیجانی و سبک های شخص اتونومی و سوسیوتروپ می توان رضایت زناشویی زوجین را پیش بینی کرد بنابراین هنگام انتخاب همسر و ارائه مشاوره خانواده باید به آن ها توجه ویژه نشان داد.